آمار طلاق در كانادا 44 درصد در سال است؛ یعنی بیش از یك مورد از هر سه ازدواج در سال، به طلاق می‌انجامد. آمار طلاق در كانادا طی سال‌های اخیر به آرامی كاهش پیدا كرده است و انتظار می‌رود این روند در آینده هم ادامه داشته باشد.

براساس نظرسنجی سال 2011 مؤسسه معتبر گالوپ، 78 درصد كانادایی‌ها طلاق را از نظر اخلاقی، عملی قابل پذیرش دانسته‌اند؛ در حالی كه این آمار برای آمریكایی‌ها 66 درصد و برای بریتانیایی‌ها 82 درصد است. ایالت‌هایی چون نیوفاندلند، لابادور و ساش‌كچوان، پایین‌ترین آمار طلاق را به خود اختصاص دادند. همچنین بالاتر بودن سطح تحصیلات و فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی در چهار ایالت با آمار بالای طلاق، نسبت به سه ایالت دیگر، از دلایل این تفاوت آماری است.

حدود 75 درصد از مردان و 65 درصد از زنانی كه طلاق می‌گیرند، دوباره ازدواج می‌كنند. احتمال ازدواج مجدد در میان افراد جوان‌تر و مردان بیشتر است. در حالی‌كه آمار ازدواج‌های به طلاق كشیده در كانادا یكی از هر سه مورد است، تعداد طلاق‌ها در ازدواج‌های مجدد تا حدودی بالاتر است.

به‌طور كلی در كانادا برای انجام طلاق، یا زوجین به توافقی برای شرایط انجام آن پیش از دادگاه می‌رسند، یا اینكه دادگاه در مورد مواردی كه طرفین روی آن توافق ندارند، تصمیم می‌گیرد. توافق برای جدایی، توافقی است كه به موجب آن طرفین در مورد حقوق قانونی و شرایط طلاق خود، به نتیجه مشتركی می‌رسند. این توافق پس از صدور حكم دادگاه در تأیید آن، لازم‌الاجرا می‌شود. البته دستیابی به توافق در پرونده‌ای كه با عدم توافق طرفین به دادگاه كشیده شده باشد، نیز از نظر قانونی ممكن خواهد بود.

سپس هر یك از طرفین با توجه به وضعیت مالی طرف مقابل، چیزی شبیه گزارشی از وضعیت مالی آماده می‌كند. پس از آن تلاش برای دستیابی به توافق مالی آغاز می‌شود.

برای انجام پروسه رسمی دادگاه، ابتدا باید درخواست طلاق و اعلامیه‌ای از وضعیت مالی خانواده تنظیم شود. این درخواست می‌تواند شامل مواردی چون حضانت فرزند، حمایت از فرزند، نفقه و تقسیم اموال باشد.

حضانت با هدف اتخاذ بهترین تصمیم برای سرپرستی فرزندان در مواردی چون درمان، تحصیل، مذهب و ... انجام می‌شود. در كانادا چهار شكل گوناگون حضانت فرزند وجود دارد: حضانت انفرادی؛ كه در آن حضانت به یكی از والدین واگذار می‌شود، حضانت دوطرفه كه مسئولیت برعهده هر دو نفر است، حضانت مشترك كه در آن هر یك از والدین باید دست كم 40 درصد از زمان خود را با فرزند بگذراند، و حضانت مساوی، در مواردی است كه یكی از والدین مسئول حضانت یك یا چند فرزند و نفر دیگر مسئول حضانت یك یا چند فرزند دیگر است.

هر چقدر كه به دارایی زوجین در طول ازدواجشان افروده شده باشد، پس از طلاق به طور مساوی بین آنها تقسیم می‌شود. دارایی خالص خانواده در تقسیم اموال مورد محاسبه قرار می‌گیرد و هر یك از طرفین كه دارایی بیشتری از طرف دیگر دارد، می‌بایست نیمی از مابه‌التفاوت دارایی خود را به همسر سابق خود پرداخت كند. در محاسبه دارایی خانواده برای تقسیم پس از طلاق، مواردی چون هدایا، ارثیه و خسارت‌های دریافتی به علت صدمات جسمی مثلاً ناشی از تصادفات، محاسبه نخواهد شد.

به‌طور كلی در كانادا اگر یكی از طرفین ازدواج پول بیشتری نسبت به طرف دیگر داشته باشد، باید نفقه پرداخت كند. هیچ فرمول ثابتی برای تعیین نفقه وجود ندارد و قضات براساس شرایط هر پرونده به طور خاص در این باره تصمیم می‌گیرند. فاكتورهایی چون درآمد زوجین، سن، سلامتی، استاندارد زندگی، شغل و طول دوران زندگی مشترك؛ در تعیین نفقه نقش مهمی دارند.

برای ارائه درخواست طلاق در دادگاه‌های كانادا، به طور معمول سه دلیل بدرفتاری، زنا و جدا زندگی كردن برای یك سال؛ ارائه می شود. حال این جدا زندگی كردن می‌تواند در یك خانه اما در اتاق‌های جداگانه اتفاق افتاده باشد. در این میان جدا زندگی كردن برای یك سال، دلیل اصلی طلاق در كاناداست. در نقطه مقابل اثبات بدرفتاری یا زنا در دادگاه روندی نسبتاً مشكل و پرهزینه است.

نوشته شده در تاریخ دوشنبه 26 اسفند 1392    | توسط: مریم خلیفه پور    | طبقه بندی: حقوق خصوصی،     | نظرات()